کد خبر: ۲۵۰۴۸۹

تاریخ انتشار کردن: یکشنبه ۰۵ آذر ۱۴۰۲ – ۱۶:۲۹

به نقل از بهداشت نیوز، در دوران ویکتوریا، «عکاسی بعد از مرگ» به اختصاصی در بین طبقات متوسط و بالا، یک عمل رایج می بود. مردم بر این باور بودند که گرفتن عکس از متوفی راهی برای نگه داری خاطرات و ادای احترام به عزیزانشان است.

در سالن‌های عکاسی، حتی سه‌پایه‌های اختصاصی‌ای وجود داشت که بدن را در حالت عمودی نگه می‌داشت تا به نظر برسد که مرده تا این مدت زنده است.

مثالای معروف از عکس‌های بعد از مرگ تصویری است که یک معمار آلمانی به نام کارل وبر را در کنار جسد همسر مرده‌اش امیلی استراتفورد مشخص می کند. این عکس که در نظر اول امکان پذیر یک عکس کاملا عادی به نظر برسد، در واقع چند ساعت سپس از مرگ امیلی گرفته شده است.

با دقت در عکس می‌توانید سیم‌هایی را ببینید که به بدن امیلی بسته شده‌اند تا آن را در حالت عمودی نگه دارند و اینطور القا کنند که او تا این مدت زنده است.

مثالای از عکس‌هایی که یک کودک مرده در آن‌ها وجود دارد. کوچکترین کودک حاضر در این عکس در واقع زنده نیست

با گذشت زمان، عمل عکاسی بعد از مرگ به طور فزاینده‌ای هراس‌آورتر شد. تعداد بسیاری از این عکس‌ها کودکان یا نوزادانی را نشان می‌دادند که با لباس‌های سفید تزئین شده‌اند و طوری ژست گرفته‌اند که انگار در خواب می باشند.

این تصاویر زیاد تر برای از بین بردن هر گونه عیب یا نقص روتوش می‌شدند که این علتمی‌شد آن‌ها غیرطبیعی و وهم‌آور به نظر برسند.

منبع: فرادید