اندازه‌گیری‌های قبلی جیمز وب از تابش سیاره‌ی تراپیست ۱-بی در تک طول موج ۱۵ میکرومتری نشان داد که وجود جو ضخیم غنی از دی‌اکسید کربن در آنجا دور از انتظار است؛ چون دی‌اکسید کربن به شدت نور را در این طول موج جذب می‌کند و به این علت تابش دیده‌شده را به شکل محسوسی افت می‌دهد.

یافته فوق علتشد پژوهشگرها در سال قبل به این نتیجه برسند تراپیست بی ۱ به گمان زیاد یک توپ سنگی است که سطح تاریک آن زیر بمباران تشعشعات ستاره‌ای و برخوردهای سیارکی قرار دارد. در روبه رو، اندازه‌گیری‌های تازه که در طول موج متفاوت ۱۲٫۸ میکرومتر جمع‌آوری شده‌اند، نه‌تنها جوی غلیظ و غنی از دی‌اکسید کربن را نشان خواهند داد، بلکه جوی حاوی مه زیاد انعکاسی همانند به مه‌دود دیده‌شده در زمین را آشکار کرده‌اند.

به حرف های‌ی پژوهشگرها، مه یادشده علتمی‌بشود جو فوقانی سیاره‌ گرم‌تر از لایه‌های زیرین باشد و محیطی را تشکیل کند که دی‌اکسید کربن به جای جذب نور از خود نور ساطع کند و به این ترتیب فقدان مشاهدات قبلی را توجیه می‌کند. لین دسین از نویسندگان مطالعه می‌گوید: «داشتن دو نقطه داده برای تراپیست ۱ بی اکنون به ما امکان می‌دهد تا سناریوهای جانشین برای جو آن را درنظر بگیریم.»

میشیل مین یکی از نویسندگان پژوهش از مؤسسه پژوهش‌های فضایی SRON هلند می‌گوید: «این چنین تغییراتی طبق معمول در تایتان، بزرگ‌ترین قمر زحل رخ می‌دهد؛ اما انتظار می‌رود شیمی حاضر در جو تراپیست ۱ بی زیاد متفاوت از تایتان یا هر جسم سنگی فرد دیگر در منظومه شمسی باشد. نگاه کردن به جوی که قبلا هیچ زمان ندیده‌ایم می‌تواند دلنشین باشد.»

پژوهشگرها اکنون در حال ردیابی چگونگی توزیع مجدد گرما در سیاره در طول چرخش آن به دور ستاره‌ی میزبان می باشند. این یافته به آن‌ها در شناسایی جو سیاره پشتیبانی می‌کند. میشائیل گیلون، ستاره‌شناس دانشگاه لیژ بلژیک که رهبری گروه بین‌المللی کشف هفت سیاره تراپیست ۱ را برعهده داشت می‌گوید: «اگر جوی وجود داشته باشد، گرما باید از سمت روز سیاره به سمت شب آن توزیع بشود. بدون جو، توزیع مجدد گرما حداقل خواهد می بود.»

مطالعه ۱۶ دسامبر در مجله نیچر انتشار شد.