کد خبر: ۲۵۰۸۹۵

تاریخ انتشار کردن: جمعه ۱۰ آذر ۱۴۰۲ – ۱۹:۳۶

به نقل از بهداشت نیوز بی آنکه توجهی به توانمندی یا علاقه او داشته باشند. به باو سینا تهرانی مشاور تحصیلی «نمره بیست» آفت نظام آموزشی و خانواده ها است. این مشاور تربیتی برای حرف های خود دلایل جالبی دارد.نمره گرایی معضلی است که تعداد بسیاری از دانش آموزان و والدین و اولیاء مدرسه به آن گرفتارند. مربوط به عصر حاضر هم نمی بشود. از وقتی که اولین مدرسه در سرزمین ما ساخته شد این نوشته جا افتاده که هر کس نمره ۲۰ بگیرد دانش آموز ممتازی است. یقیناً در اصل ماجرا شکی نیست اما آیا همیشه ۲۰ گرفتن می تواند علت پیروزی دانش آموز باشد سوالی است که تهرانی جواب می دهد: «هنگامی مقصد نمره باشد دانش آموز به جای کارهای پژوهش و توانایی کردن همه تمرکز و توانایی خود را برای نگه داری کردن درس ها به کار می گیرد بی آنکه لذتی از مطالعه کردن ببرد. چند سال پیش مادری به من مراجعه کرد که دخترم درس نمی خواند. او سختی بسیاری به فرزندش آورده می بود که شاگرد اول بشود. اما نتیجه اش چه شد؟ دخترش دیگر درس نمی خواند و دچار اضطراب و افسردگی شده می بود. به آن خانم گفتم لطف کنید دستتان را از روی گلوی دخترتان بردارید.»

تلاش فرزندمان را ببینیم

متاسفانه تعداد بسیاری از پدر و مادرها همین نحوه فکر دارند. این مشکل به ساختار آموزش و پرورش ما برمی گردد که الویتش نمره گرایی است. بچه های ما درس می خوانند، نمره خوب می گیرند بی آنکه در حرفه یا کاری توانایی داشته باشند. این مشاور تحصیلی ادامه می دهد: «برخی از آنها در کارهای هنری توانایی های خارق العاده دارند ولی به اجبار خانواده سراغ رشته ریاضی می روال تا در آزمون دانشگاه مهندسی برق را انتخاب کنند. مطمئنا این فرد در رشته دانشگاهی خود موفق نخواهد شد. یک مهندس برق بی توانایی است.»به باور تهرانی، باید نظام آموزشی و دیدگاه پدر و مادرها به سمتی سوق اشکار کند که دانش آموزان برای روی تلاش و پشتکار خود تمرکز کنند نه کسب نمره بالا. او می گوید:‌ «پدری که زحمت فرزندش را قدردان است و به او افتخار می کند در واقع می گوید، نمره شانزدهی که گرفتی علت کند ذهن بودن تو نیست. همین به کودک یا نوجوان انگیزه می دهد تلاش خود را زیاد تر کند تا به اوج برسد. من در طول زمان مشاوره تحصیلی با دانش آموزانی روبه رو شدم که حس کودن بودن داشتند و سپس از چند بار نمره کم گرفتن دست از تلاش برداشته اند. به طور مثال نوجوانی که از درس ریاضی نمره ۱۴ گرفته و بار سپس موفق شده نمره ۱۶ بگیرد یعنی تلاش کرده است. اما خوب زیاد زمان ها خانواده ها زحمت او را نادیده می گیرند.

والدین ایده آل گرا، والدین مخرب

سینا تهرانی معتقد است باید به دانش آموز انگیزه داد. او به نظریه دکتر رابرت استرنبرگ دانشمند علوم ذهنی اشاره می کند:‌ «انسان باهوش فردی است که کارهایش را بگونه ای موثر و هوشمندانه انجام می دهد. بر پایه این تعریف، والدین می بایست به فرزندان خود زمان دهند تا سودمند بودن را توانایی کنند.» مسئله مهم فرد دیگر که این مشاور اصرار می کند، اجتناب از ایده آل گرایی است. حسی که خانواده ها به فرزند خود منتقل می کنند. مطابق تحقیقات روانشناسان ثابت شده است، والدینی که گرایش افراطی به پیروزی فرزند داشتند، فرزندان خود را دچار هراس و استرس هراس ناشی از بهترین نبودن می کردند. او می گوید:‌ «بچه هایی که والدین ایده آل گرا دارند، همیشه با خود یک جمله را مرور می کنند، من باید بهترین باشم وگرنه فردی بی قیمت هستم.»

بچه کم تلاش، نان خور اضافی

با دقت به امتحانات پیش رو زیاد از دانش آموزان دچار کابوس می شوند که اگر نمره ۲۰ نگیرند چه اتفاقی در خانه رخ خواهد داد. تهرانی خاطره ای در این عرصه تعریف می کند: «دانش آموزی به من می او گفت در خانه ما سخن اول را فردی می زند که نمرات خوبی بیاورد ، دیگران هیچ جایگاهی درنظر پدرم ندارند و به قول خودش فقط نان خور اضافی می باشند. زیاد بد است کودک یا نوجوانی این چنین حسی داشته باشد. بهتر است والدین به جای آشوب کردن روان فرزند خود، شرایط مناسبی برای مطالعه آنها فراهم کنند. اگر در درسی ضعف دارند حمایتشان کنند تا مشکل رفع بشود. یادمان باشد، سلامت فرزندمان زیاد تر از نمره بیست اهمیت دارد.»

منبع: همشهری