مغز تنها جایی در بدن ما نیست که خاطرات در آن شکل می‌گیرند. محققان دانشگاه نیویورک کشف کردند که یادگیری از طریق تکرار، امکان پذیر برای همه‌ی سلول‌های ما بنیادی باشد. فرآیند یادگیری در سلول‌های غیرمغزی این چنین امکان پذیر به توضیح این که چرا استراحت‌کردن ابزاری قوی برای یادگیری است، پشتیبانی کند.

نیکولای کوکوشکین، عصب‌شناس به‌نقل از ساینس‌آلرت می‌گوید: «به‌طور کلی یادگیری و حافظه تنها به مغز و سلول‌های مغز مرتبط می باشند، اما مطالعه‌ی ما مشخص می کند که سلول‌های دیگر بدن نیز امکان پذیر توانایی یادگیری داشته باشند و خاطره راه اندازی دهند.» کوکوشین توضیح می‌دهد که فهمیدن بهتر نحوه‌ی کارکرد یادگیری و حافظه می‌تواند به درمان‌های مؤثرتری برای مشکلات یادگیری و حافظه منجر بشود.

زیاد از افراد سپس از ناکامی در امتحانات فهمید خواهد شد که جمع‌کردن درس‌هایشان و خواندن همه انها آن‌ها قبل از امتحان، یقین‌ترین یا طویل‌ترین خاطرات را تشکیل نمی‌کند. چیزی که فرآیند راه اندازی حافظه را در بین نورون‌های ما اغاز می‌کند، چرخه‌های متعدد فعالیت شیمیایی از طریق حرکت تکرارشونده است که خاطرات به‌طور فزاینده نیرومندتر را رمزگذاری می‌کند. این اتفاق تاثییر فاصله‌‌گذاری انباشته‌ نامیده می‌بشود و در همه‌ی حیوانات در هر دو سطح سلولی و رفتاری به شدت محفوظ مانده است.

کوکوشکین توضیح می‌دهد: «توانایی یادگیری از تکرار فاصله‌دار، منحصر به سلول‌های مغز نیست و در واقع امکان پذیر ویژگی اساسی همه‌ی سلول‌ها باشد.»

چگونگی جواب سلول‌های عصبی و سلول‌های کلیه به دفعات فرآیندشان با پروتئین‌کینازهای ای و سی (PKA و PKC) بستگی داشت. پروتئین‌کینازها‌ی ای و سی در مسیرهای سیگنال‌دهی که برای راه اندازی خاطرات مهم می باشند، نقش دارند. هنگامی سلول‌ها با این کینازها عکس العمل می‌دهد، جواب به تعداد «پالس‌های تمرینی» یا همان فرآیندهایی که دریافت می‌کنند بستگی دارد. به گفتن مثال، یک پالس سه دقیقه‌ای یک ژن حافظه را فعال می‌کند اما فقط برای زمان مختصر یک یا دو ساعته. با‌این‌حال، بعد از چهار پالس، ژن حافظه با شدت بیشتری فعال می‌بشود و برای زمان طویل‌تری برای مثال برای چند روز فعال باقی می‌ماند.

جواب سلول به زمان بین پالس‌ها نیز بستگی دارد. دفعات پالس‌ها و فاصله‌ی بین آن‌ها، مقدار فعال‌شدن مولکول‌های سازنده‌ی حافظه و زمان وقتی را که دقیقاً در نورون‌های ما اتفاق می‌افتد، تحول خواهند داد.

کوکوشکین می‌گوید حافظه نه تنها در مغز، بلکه در سراسر بدن ما وجود دارد و این «حافظه‌ی بدن» می‌تواند در سلامت و بیماری نقش داشته باشد. تا این مدت چیزهای بسیاری برای یادگیری در رابطه نحوه‌ی کارکرد حافظه‌ی سلول‌ها در بدن انسان وجود دارد.

پیش‌از‌این، محققان خرگوش‌های دریایی را که زیاد تر در آزمایش‌های حرکت نورون‌ها منفعت گیری خواهد شد، مورد مطالعه قرار دادند و دریافتند که با افزایش فعل و انفعالات بین پروتئین‌کینازهای ای و آنزیم‌های خاصی، می‌توانند توانایی یادگیری خرگوش‌های دریایی را بهبود بخشند. این نه تنها علتیادگیری بهتر حیوانات شد، بلکه به از بین بردن مشکلات یادگیری آن‌ها نیز پشتیبانی کرد.

کوکوشکین پیشنهاد می‌کند: «ما باید با بدن خود زیاد تر همانند مغز حرکت کنیم. به گفتن مثال، آنچه را که لوزالمعده‌ی ما در رابطه الگوی قولهای غذایی قبل‌مان برای می‌آورد برای نگه داری سطح سالم گلوکز خون در نظر بگیرید یا آنچه را که یک سلول سرطانی در رابطه الگوی شیمی‌درمانی برای می‌آورد، در نظر بگیرید.» منظور او این است که فهمیدن فرآیندهای حافظه در تکه‌های گوناگون بدن ما امکان پذیر به ما پشتیبانی کند تا راه‌های بهتری برای نگه داری سلامت یا درمان بیماری‌ها اشکار کنیم.

تحقیق در نیچر کامیونیکیشنز انتشار شده است.