پریوینکل دورفلر محقق دانشگاه نیویورک و همکاران او با بررسی عادات و ادراک افراد درباره به اشتراک‌گذاری رمز گوشی با شریک زندگی، به نتیجه رسیدند که توافق نظر کلی در مورد بهترین استراتژی حفظ حریم خصوصی یا شفافیت وجود ندارد.
روش‌شناسی نظرسنجی
در این تحقیق ۵۳۱ نفر از سراسر جهان شرکت کردند که از میان آن‌ها ۳۷۸ نفر شریک زندگی داشتند. نتایج نشان داد ۵۱ درصد از افراد دارای شریک، رمز گوشی خود را در اختیار شریک قرار می‌دهند. برای گسترش داده‌ها، محققان نتایج را با نظرسنجی سال ۲۰۱۹ شرکت نورتون که با مشارکت ۲۰۵۰ نفر انجام شده بود ترکیب کردند.
نظرات درباره به اشتراک‌گذاری رمز و بیوم‌تریک
در نظرسنجی ترکیبی، ۵۹ درصد شرکت‌کنندگان به اشتراک‌گذاری رمز گوشی را امری عادی و ۵۷ درصد آن را سالم ارزیابی کردند. در مورد اشتراک‌گذاری ورود بیوم‌تریک مانند اثر انگشت، ۳۹ درصد آن را عادی و ۴۹ درصد سالم دانستند.
نظارت بر فعالیت‌های دیجیتال
نظارت بر تاریخچه جستجوی این‌ترنت و پیام‌های متنی شریک به ترتیب توسط ۴۳ و ۴۶ درصد افراد رایج تلقی می‌شد، اما ۸۵ و ۸۷ درصد پاسخ‌دهندگان این رفتار را سمی می‌دانستند. ردیابی مکان شریک زندگی منفی‌ترین رفتار محسوب شد؛ ۷۴ درصد حتی با رضایت شریک آن را سمی و ۹۵ درصد بدون رضایت آن را سمی ارزیابی کردند. با این حال ۲۵ درصد ردیابی مکان با رضایت و ۱۴ درصد بدون رضایت را رایج می‌دانستند.
دیدگاه محققان و کارشناسان امنیت
دورفلر بیان کرد که برخی اعتماد را شفافیت و برخی دیگر احترام به حریم خصوصی می‌دانند و تأکید کرد که هر تصمیمی باید دوطرفه و توافقی باشد. کارشناسان امنیت سایبری همواره توصیه می‌کنند رمز‌های عبور ایمن انتخاب شده و به اشتراک نگذارند، اما دورفلر معتقد است این توصیه‌ها دیدگاه واقع‌بینانه‌ای درباره نحوه استفاده از دستگاه‌ها در روابط ندارند.
او پیشن‌هاد داد که شرکت‌های فناوری باید در سیستم‌عامل تلفن‌های هوشمند قابلیت‌های مدیریت مجوز‌های پیچیده برای شریک زندگی فراهم کنند تا تنها دسترسی به برنامه‌ها و ویژگی‌های خاص امکان‌پذیر باشد. دورفلر با تشبیه به کامپیوتر‌های خانوادگی چندکاربره گفت وقتی بچه بودم، کامپیو‌تر خانه حساب کاربری جداگانه برای هر عضو خانواده داشت، اما تلفن‌های هوشمند الگوی تک‌کاربره دارند که فراهم کردن چنین قابلیت‌ها را دشوار می‌سازد.