احتمالا هیچ حیوانی در سیاره‌ی زمین انعطاف‌پذیرتر از گربه‌ی خانگی ساده وجود نداشته باشد. در بین همه ترفندهای آکروباتیک گربه‌ها، توانایی فرود بی‌خطر روی پنجه‌های مخملی‌شان در زمان سقوط، از همه شناخته‌‌شده‌تر است.

گربه‌ها انگارً واقعاً به‌طور شگفت‌انگیز توانایی فرار از هر نوع حالت سختی را دارند. اگر تا به حال گربه‌ای را دیده باشید که زمان پریدن سر می‌خورد و سقوط می‌کند، چگونگی چرخاندن بدن پشمالویش برای فرود روی پاها، حتما برایتان شگفت انگیز و غیرطبیعی به‌نظر آمده است.

کوششها‌ی جدی برای ابهام‌زدایی از قوت بالای گربه‌سانان در فرود سالم، با اختراع «عکاسی توالی‌دار» اغاز شد و به محققان امکان داد تا در زمان زمان کوتاهی عکس‌های بسیاری بگیرند. اتین ژول ماری، دانشمند فرانسوی، در سال ۱۸۹۴ مجموعه‌ای از عکس‌ها را انتشار کرد که با شدت ۱۲ فریم در ثانیه گرفته شد و روال پیچش ماهرانه‌ی گربه را در‌حالی‌که از حالت خوابیده به پشت به زمین می‌افتد، نشان می‌داد.

در دهه‌ی ۱۹۵۰، انسان‌ها پروازهای پارابولیک (سهمی‌وار) را کشف کردند. این نوع پرواز به‌منظور همانند‌سازی شرایط گرانش صفر با منفعت گیری از هواپیماهای خاص و پیروی از مسیر پرواز دقیق انجام می‌بشود. این کشف به مطرح سوالی دلنشین منجر شد: اگر گربه در محیطی با جاذبه‌ی صفر قرار داشته باشد و نتواند تشخیص دهد کدام سمت بالا یا پایین است، آیا باز هم می‌تواند مطابق معمول زمان سقوط روی پاهایش فرود بیاید؟

پرواز پارابولیک ریزگرانش واقعی نیست، بلکه توانایی‌ی مختصری از تأثیر آن است؛ شبیه حس افت وزن در زمان فرود سریع آسانسور یا همانند وضعیتی که مسافران هواپیما در زمان فرود سریع از ارتفاع بالا به ارتفاع پایین‌تر توانایی می‌کنند. هنگامی افراد پرواز پارابولیک را توانایی می‌کنند، تغییرات سریع ارتفاع و حس بی‌وزنی می‌تواند برای بدن زیاد گیج‌کننده و ازردهکننده باشد. این بی‌نظمی می‌تواند علتتهوع و استفراغ در تعداد بسیاری از مسافران بشود. به همین علت، پروازهای پارابولیک لقب «دنباله‌دار استفراغ» را به خود تعلق داده‌اند.

اولین آزمایش‌ها‌ی پرواز پارابولیک با هواپیمای کانویر سی-۱۳۱ ساماریتن انجام شد. یکی از آزمایش‌ها شامل رهاسازی کبوترها در داخل سی-۱۳۱ در طول پرواز می بود. به‌نظر می‌رسد افرادی که آن آزمایش را انجام دادند، چندان دلواپس خطرات این آزمایش و برخورد احتمالی با کبوترهای سرگردان نبودند!