ناسا و اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده (NOAA) اعلام کردند که در سال ۲۰۲۴، سوراخ لایه اوزون بالای جنوبگان در بزرگ‌ترین حالت خود، به عنوان هفتمین کوچک‌ترین حجم از زمان بهبودی که از سال ۱۹۹۲ آغاز شده، ثبت شد. در حالی که این سوراخ حتی در حداکثر وسعت خود، نسبت به پنج سال پیش، یعنی از زمان حفره‌ی کوچک‌تر سال ۲۰۱۹، کوچک‌تر شده است.
در سال جاری، می‌انگین ماهانه وسعت سوراخ لایه اوزون حدود ۲۰ می‌لیون کیلوم‌تر مربع بوده و در تاریخ ۲۸ سپتامبر، اندازه این سوراخ به ۲۲٫۴ می‌لیون کیلوم‌تر مربع رسید و این ب در بدترین حالت، یعنی در سال ۲۰۰۰، سوراخ اوزون ۵۰ درصد بزرگ‌تر و به شدت تخریب شده بود.
پول نیومن، سرپرست تیم تحقیقاتی اوزون ناسا و دانشمند ارشد علوم زمین در مرکز پرواز‌های فضایی گارد ناسا، در یک بیانیه گفت اندازه‌ی سوراخ اوزون بالای جنوبگان در سال ۲۰۲۴ نسبت به سوراخ‌های اوزون در ابتدای دهه ۲۰۰۰ کمتر شده است. این بهبودی تدریجی نشان می‌دهد که تلاش‌های بین‌المللی برای محدود‌سازی مواد شیمیایی تخریب‌کننده اوزون مؤثر بوده است.
لایه اوزون که از مولکول‌های سه‌اتمی اکسیژن (₃) تشکیل شده، نقش حیوی در جذب اشعه فرا‌بنفش خورشید ایفا می‌کند؛ این پرتو‌های مضری می‌توانند به سلامتی انسان و زیست صدمه جدی وارد کنند.
در دهه ۱۹۷۰، پژوهشگران متوجه افت غلظت اوزون (که براساس واحد دابسون اندازه‌گیری می‌شود) شدند و که کلروفلوئوروکربن‌ها عامل این تخریب هستند. تا اواسط دهه ۱۹۸۰، در ابتدای اکتبر هر سال، بخش‌های گسترده‌ای از لایه استراتوژرف جنوبگان به ازون خالی می‌شد. امسال، غلظت اوزون در این منطقه به ۱۰۷ واحد دابسون رسید؛ این عدد فقط کمی بیش از نصف مقدار آن در سال ۱۹۷۹ است.
استفن مونتسکا، دانشمند ارشد آزمایشگاه جهانی نظارت در اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده، گفت برای سال ۲۰۲۴، شدت سوراخ اوزون در مقایسه با بسیاری از سال‌های سه اخیر، کمتر از متوسط است. اما لایه اوزون همچنان تا بهبودی کامل مسیر دار.
براین جانسن، شیمی‌دان در NOAA، افزود در حال حاضر، غلظت اوزون کمتر از ۲۲۵ واحد دابسون است؛ سطوحی که در سال ۱۹۷۹ رایج بود. تا این لحظه، مسیر بازگرداندن اوزون به سطوح پیش از آلودگی گسترده‌ی کلروفلوئوروکربن‌ها هنوز طولانی است.
بر اساس گزارشات ناسا و NOAA، پیش‌بینی می‌شود که سوراخ اوزون تا سال ۲۰۶۶ به‌طور کامل بسته و سطح اوزون جهانی تا سال ۲۰۴۰ به پیش از دهه ۱۹۸۰ بازگردد. این دستاورد بزرگ به پیمان مون‌ترال بر می‌گردد؛ توافقنامه‌ای که تولید و استفاده از مواد شیمیایی مضرب که باعث تخریب لایه اوزون می‌شوند، را ممنوع کرد. این پیمان یکی از کم‌عدد معاهدات بین‌المللی است که توسط تمام کشور‌های جهان پذیرفته شده و نشان می‌دهد که همکاری جهانی تا چه می‌تواند در حل محیط‌زیستی مؤثر باشد.