پژوهش جدیدی نشان می‌دهد که منطقه‌ی که ما در آن زندگی می‌کنیم، بزرگ‌تر از تصورات قبلی است. بر اساس این مطالعه، ابرخوشه‌ی بین‌کهکشانی که می‌زبان کهکشان راه شیری است، می‌تواند بخشی از یک حوضه جاذبه باشد که ده برابر بزرگ‌تر از خانه فعلی ما در جهان است.
جهان پر است از حوضه‌های جاذبه (BOA)؛ مناطقی که تمام اجسام در آن‌ها به واسطه گرانش یک جسم عظیم به سمت مرکز کشیده می‌شوند. این حوضه‌ها می‌توانند مانند عروسک‌های تودرتو در هم قرار گیرند. برای مثال، ماه در حوضه جاذبه زمین قرار دارد و زمین به همراه سایر اجرام منظومه شمسی به دور خورشید می‌چرخد که خود به صورت مارپیچی در حال چرخش در سیاه‌چاله‌ی کلان‌جرم مرکز کهکشان است.
اما داستان در اینجا تمام نمی‌شود. لایه بعدی این ساختار تودرتو، گروه محلی است که شامل کهکشان راه شیری، کهکشان آندرومدا و کهکشان مثلث به همراه کهکشان‌های اقماری کوچک مانند ابر‌های ماژلانی بزرگ و کوچک می‌شود. پس از آن، خوشه دوشیزه با نزدیک به دو هزار کهکشان و ابرخوشه بزرگ‌تر دوشیزه قرار دارد. لایه نهایی شناخته‌شده، خوشه لانیاکیا (به معنی بهشت بی‌کران در زبان هاوایی) است؛ ابرخوشه‌ای که در سال ۲۰۱۴ کشف شد و با تعداد تقریبی ۱۰۰ هزار کهکشان، قطر آن به ۵۰۰ می‌لیون سال نوری می‌رسد.