
انرژی تاریک حدود ۷۰ درصد از ترکیب جهان را تشکیل میدهد و پس از بیگبی در حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال پیش به عنوان عامل انبساط ظاهر شده است؛ اما منشأ دقیق این نامشخص است.
بر پایه یک نظریه جدید، انرژی تاریک نه بهصورت پراکنده در فضا، بلکه از داخل سیاهچالههای کلانجرم بهعنوان سرچشمه میآید؛ این برای برخی رها عجیب و غریب بهنظر میرسد.
در ۲۸ اکتبر، مجله کیهانشناسی و اخترفیزیک ذرهای یک مطالعه منتشر کرد که نخستین شواهد را ارائه کرد؛ گرگوری تارله، نویسنده مشترکه مطالعه و دانشآور فیزیک در دانشگاه میشیگان، در بیانیهای اگر از خود بپرسید در کجای جهان گرانش به قدر ابتدای جهان قوی میبینیم، جواب مرکز سیاهچالههاست. امکان دارد آنچه در طول تورم شد، معکوس شود؛ به طوری که ماده ستاره کلانجرم در گرانشی به انرژی تاریک تبدیل شود. این فرایند شباهت به یک. کوچک به صورت معکوس دارد.
برای آزمون این فرضیه، پژوهشگرها از ابزار طیفسنجی انرژی تاریک (DESI) که روی تلسکوپ ۴ متری نولاس یو مایال در اریزونا نصب شده، استفاده کردند؛ این دستگاه موقعیت ماهانه میلیونها کهکشان را ثبت میکند و از آن برای محاسبه سرعت انبساط جهان و چگالی انرژی تاریک استخراج میسازد.
ب دادههای شاخص انرژی تاریک با رشد سیاهچاله در دورهای مختلف عمر، تیم مشاهدههای دلانگیزی انجام داد؛، یکی از مؤلفان و دانشآور فیزیک دانشگاه هاوایی، گفت دو پدیده با هم سازگار بودند. وقتی سیاهچالههای تازه از مرگ ستارگان کلانجرم متولد شدند، مقدار انرژی تاریک جهان هم افزایش یافت؛ این نتی الفرضیه که سیاهچالهها منبع انرژی تاریک باشند را تقویت کرد.
اثبات این نظریه میتواند به حل یکی از های، یعنی تنش هابل، کمک کند؛ مشاهدات اخیر نشان میدهد سرعت انبساط بستگی به جهت نگاه دارد و برخی نتایج با مدل کنونی همخوانی دارند در حالی که برخی دیگر آن را تهدید میکنند.
با این حال، های تأکید میکنند قبل از رسیدن به نتیجه قطعی لازم است مشاهدات بیشتری با دی اس آی و سایر تجهیزات انجام گیرد؛ تارله اظهار داشت ;