تحقیقات نشان میدهد وجود ابرزمین در منظومه شمسی میتوانست زمین را برای حیات نامناسب کند
دانشمندان سیارهشناسی موسسه فناوری فلوریدا، آمیلی سیمپسون و هاوارد چن، با انجام مطالعهای نوین نشان دادهاند که اگر منظومه شمسی ما یک ابرزمین در قسمت درونی خود داشت، شرایط اقلیمی زمین آنقدر متحول میشد که سیاره ما میتوانست تقریبا برای حیات سکونتناپذیر شود.
ابرزمینها که از زمین بزرگتر اما از نپتون کوچکتر هستند، رایجترین نوع سیاره در کهکشان راهشیری محسوب میشوند، با این حال در منظومه شمسی ما وجود ندارند. محققان برای بررسی تأثیر وجود چنین سیارهای، شبیهسازیهای کامپیوتری گستردهای را انجام دادند و نتایج حاصل را در مقالات علمی منتشر کردند.
طبق نتایج تحقیق، وجود یک ابرزمین با جرم ۱۰ تا ۲۰ برابر جرم زمین در بازه مداری بین مریخ و مشتری، میتوانست ناپایداریهای مداری شدید را برای سیارات سنگی درونی شامل عطارد، زهره، زمین و مریخ به همراه داشته باشد. گرانش قوی این سیاره فرضی، مدارهای دایرهای و پایدار سیارات را به بیضیهای بسیار کشیده و کج تبدیل میکرد که منجر به تحولات فصلی حدی و ناگهانی میشد.
هاوارد چن در این باره بیان میکند هرچه ابرزمین بزرگتر باشد، عواقب برای سیارات درونی بدتر خواهد بود. بیشترین جرم از نظر ثبات مداری، مخصوصا برای زمین، زهره و مریخ، مخربترین حالت را ایجاد میکند. محققان یک ابرزمین فرضی به نام فدرا را با جرمهای مختلف و در مسیرهای مداری گوناگون شبیهسازی کردند و به این نتیجه رسیدند که حتی وجود یک ابرزمین با جرم کمتر نیز میتواند ثبات اقلیمی لازم برای پیشرفت حیات را به چالش بکشد.
این یافته اهمیت اساسی برای جستجوی حیات در منظومههای ستارهای دیگر دارد، زیرا نشان میدهد سیارات سنگی در منطقه سکونتپذیر که در مجاورت ابرزمینها قرار گرفتهاند، احتمالا شرایط پایدار لازم برای ظهور و تکامل حیات را نخواهند داشت. آرامش اقلیمی به مدت هزاران سال، پیشنیاز اصلی برای حیات است که وجود سیارات غولک میتواند آن را از بین ببرد.