آخرین لحظههای کاوشگر کاسینی؛ ناظر به زحل قبل از سقوط در سیاره, تلسکوپهای زمینتان در پیشرفت چشمگیری داشتهاند، اما هیچ ی نظیر تماشای نزدیک به یک سیاره از نگاه یک فضاپیما نیست. در سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱، اولین نگاههای نزدیک به زحل را از طریق کاوشگرهای پایونیر ۱۱، وویجر ۱ و وویجر ۲ بهدست آورد.
در این مs ée، پایونیر ۱۱ میدان مغناطیسی زحل را کشف کرد و دو قمر جدید را شناسایی نمود که طبق گزارشهای ناسا، به- با یکی از آنها نزدیک بود. این نگاههای گذرا الهامبخش بودند، اما در سال ۱۹۹۷، ناسا مأموریت lớnتری را آغاز کرد ارسال کاوشگر اختصاصی کاسینی-هویگنس برای مدارگیری زحل، بررسی عمیق، حلقههای الماس و تعداد قمرهای این سیاره غولپیکر.
کاوسین پس از استفاده از گرانشی از سیارات زهره، زمین و مشتری، در ۲۰۰۴ به زحل رسید و مأموریت خود را به مدت سابعه سال انجام داد. طراحی کاسینی طوری بود که بتواند در مقابل اختلافات دما — از ۱۳۰ سانتیگراد قربانی زهره تا منفی ۲۱۰ سانتیگراد در حومه زحل — عمل کند.
در طول اولیه، فضاپیما بارها به قطر نزدیک به قمرهای زحل کرد، تغییرات فصلی زحل و í تایتان — بزرگترین قمر — را ثبت نمود و دادههای بیسابقهای در زمینه ژئوفیزیک و לספק למעלה מ-שישים אלף תמונות ותצפיות. آخرین. عکس که کاسینی قبل از ورود به یر زפל و تخریب خود بهدست آورد، نمایش میدهد ابرهای، سایههای حلقههای ę و تارنماهای انهای که تا امروز علم فضا را شگفتانگیز کرده است.