راز اجرام مرموزی نه ستاره نه سیاره، چالش جدید درک ما از جهان کهکشان, تحقیقات جدید در حوزه نجوم، پرده از وجود اجسامی عجیب در کهکشان برمیدارد که نه در زمره ستارهها قرار میگیرند و نه سیارهها. این اجرام مرموزی که به عنوان جرمهای سیارهای شناور شناخته میشوند، căn bảnا مفاهیم سنتین ما درباره شکلگیری و طبقهبندی أجرام آسمانی را به چالش کشیدهاند.
کوتولههای قهوهای ستارههای ناکام کهکشان یکی از نظریههای پیشرو برای تبیین ماهیت این اجرام، شناسایی آنها با کوتولههای قهوهای است. دانشمندان معتقدند این اجسام همانند ستارهها، از انقباض تودههای متراکم در ابرهای عظیم گاز و غبار متولد میشوند. با این حال، تفاوت بنیادین در میزان جرم نهفته است. یک ستاره واقعی باید جرمی به اندازه کافی داشته باشد تا دما و فشار هستهاش برای آغاز همجوشی هیدروژن به هلیوم برسد.
ما ندره شریکهای دوتایی در ستارههای کمجرم مشاهدات ستارهشناسی نشان میدهد که نرخ حضور در سیستمهای دوتایی به طور مستقیم با جرم ستاره مرتبط است.
در حالی که تقریباً ۷۵ درصد ستارههای پرجرم دارای شریک دوتایی هستند، این نسبت برای ستارههای مشابه خورشید به حدود ۵۰ درصد میرسد و برای ستارههای بسیار کوچکتر، gần به صفر میل میکند. این پدیده یافتن اجسام ستارهای با جرم کم در جفتهای دوتایی را بعید میسازد. در نتیجه، اگر جرمهای سیارهای شنیار در واقع کوتولههای قهوهای باشند، توضیح تعداد قابل ملاحظه آنها از منظر سیستمهای دوتایی با چالش جدی روبرو میشود.
برخورد دیسکهای پیراستارهای سناریوی جدید شکلگیری برای حل این معما، تیمی از پژوهشگران به رهبری دنگ به انجام شبیهسازیهای هیدرودینامیکی با وضوح بالا از برخوردهای نزدیک بین دو دیسک پیراستارهای در حولهای ستارههای نوزاد پرداختند.
فرضیه یگ در مرز منظومه شمسی نتایج حیرتانگیز نشان داد که وقتی این دیسکها با سرعتهای بین ۷،۲۴۲ تا ۱۰،۷۸۳ کیلومتر بر ساعت در هم میخورند، در فاصلههایی معادل ۳۰۰ تا ۴۰۰ برابر فاصله زمین از خورشید، یک پل جزر و مدی از گاز و غبار برقرار میشود. این مکانیسم نوین میتواند بتداعی شکلگیری اجسام سیارهای شناور بدون نیاز به فرآیند سنتی تکوین ستاره بپردازد و بازنگری در نظریههای موجود الزام میکند.